Mening

'Ik haat de overmatige arm blubber wriemelen wanneer ik beweeg'

Wat kun je doen aan die overtollige huid op je armen? Bron: Stock

Vleermuisvleugels, bingoarmen of wat je anders ook zou kunnen noemen. Vleermuisvleugels is wat ik noem mijn overtollige blubber aan de bovenarm. Niets lijkt het te verplaatsen.

Het kruipt gewoon op je af terwijl je ouder wordt. Vouwen van losse huid die aan de onderkant van mijn bovenarmen hangt. Niet iedereen heeft het, maar er zijn er veel die dat wel doen.

Ik denk dat ik genoeg van dit overtollige vlees heb om te doneren aan de borstreconstructie-eenheid in een groot ziekenhuis. Ik denk dat ik ongeveer acht (maat C cup) borsten zou kunnen herbouwen. Waarom is er geen donatie van overtollige weefselorganisatie? Ik zou de eerste zijn om in de rij te gaan staan. Het zou een geweldige manier zijn om mezelf van deze vreselijke dingen te ontdoen. Ik zou het graag weggeven.

Niets wat ik doe, lijkt het te verplaatsen. Ik heb allerlei oefeningen geprobeerd (zoals zwemmen en boksen of zelfs een grote 'neerwaartse hond'), een dieet (van meer water drinken en meer bladgroenten eten) en drankjes en het blijft me vastklampen. Kibbelen wanneer ik mijn armen beweeg.

Deze vervelende bovenarm flab kan echt het plezier van kleding shoppen ook. Het voorkomt dat ik leuke shirts koop, meestal zijn de mouwen veel te strak. Mouwloze shirts en jurken zijn onderweg, maar dan moeten anderen naar mijn onooglijke armen kijken. Het is een situatie zonder winstgevendheid. Kaftans zou waarschijnlijk alles verbergen, maar wil elke dag een kaftan dragen. Ik zou als Kamahl moeten zingen als ik uitgedost was in een kaftan. Dat gaat zeker niet gebeuren.

Misschien hebben sommigen van jullie mede-bat vleugelspelers een oplossing. Dat zou ex-bat vleugels moeten lezen, want als je ze nog steeds hebt, ben je duidelijk zoals ik en heb je nog geen geschikte remedie gevonden.

Populaire Berichten

Categorie Mening, Volgende Artikel

'Ik herinner me de sensatie van rijden op de tram'
Mening

'Ik herinner me de sensatie van rijden op de tram'

Brian deed net alsof hij de jongeman was in de jaren veertig van de vorige eeuw. Foto: meegeleverd Ik herinner me nog goed dat ik in de trams van Bristol in het zuidwesten van Engeland reed, toen ik een klein jochie van ongeveer vier of vijf was. Het was altijd een grote opwinding voor mij om op het bovendek te rijden, recht boven de chauffeur, en stel je voor dat ik zelf het voertuig bestuurde, metalen wielen luid kletend op de rails en het armatuur boven me spuugde en knetterde toen het opraap
Lees Verder
'Eindelijk vonden we de plaats die we' thuis 'zouden noemen na 14 zetten'
Mening

'Eindelijk vonden we de plaats die we' thuis 'zouden noemen na 14 zetten'

Brian belt Yarram trots naar huis. Bron: Brian Lee Mijn vrouw, Jacqui, en ik zijn 60 jaar getrouwd geweest en in die tijd zijn we ongeveer 14 keer naar huis verhuisd (en soms zelfs naar het vasteland). We hebben in huizen met één verdieping geleefd ('bungalows' in Engeland); twee verdiepingen tellende huizen, waarvan een met de woonkamer boven en slaapkamers beneden; en we hebben in flats gewoond.
Lees Verder
'Mijn moeder vertelde me dat ze me nooit had gehad'
Mening

'Mijn moeder vertelde me dat ze me nooit had gehad'

Als het middelste kind, voelde Jenny zich onzichtbaar. (Beeld gesteld door model.) Bron: Pexels Hoeveel van jullie zijn een middelste kind? Er is veel geschreven en besproken over kinderen in het midden. Sommige goed, sommige niet zo goed, maar allemaal met een kern van waarheid niet minder. Middle Child Syndrome is het gevoel van uitsluiting.
Lees Verder
Hoe hebben ze dat gedaan?
Mening

Hoe hebben ze dat gedaan?

Ik ben een van die kerels, die vaak een tijdje niets doen, en gekke ideeën de gelegenheid geven rond te dwalen in mijn oude en zelden gebruikte brein. Zoals deze ochtend bijvoorbeeld, toen ik op onze veranda zat, de warme ochtendzon op mijn gezicht en een heerlijk kopje thee in mijn hand (die waardevolle eerste die altijd zoveel mooier is dan wat dan ook!
Lees Verder